Bir farklı heyecan ile İstanbul’a gidiyorum.
Sabah 6 gibi uyandım. Aslında uyandım diyebilmek için önce uyumak gerekiyor , ama yıldızımız uzun bir süredir hiç birleşmedi.
Çok küçük yaşlardan beri ne uyumaktan ne yemek yemekten hoşlanıyorum. Bunca zaman içinde hala bana zaman kaybı gibi geliyor. Yapamam gereken daha faydalı işler olduğunu hissediyorum.
Ancak bunca yıl boyunca daha faydalı hiç bir şey yapmadım sanırım. Okumaya çalıştım, öğrenmeye çalıştım. Yemek yerken en çok zevk aldığım şey okumaktır.
Taxi geldiğini belli etmek için telefonumu çaldırdı. Neyse ki sadece basit bir sırt çantam var. İngiltere’den Türkiye’ye sadece tek bir sırt çantası ile gitmek cidden büyük bir lüks diye düşünüyorum.
Yaklaşık olarak 5 yıldır babamı ve pandemi döneminden beri de annemi görmedim. Tabi ki de internet üzerinden görüntülü görüşüyoruz. Ama bu yüz yüze veya yan yana bir konuşmanın yanından bile geçemez. Onları çok özledim.
Bu zaman süreci içerisinde bir çok şey yaşandı. Lanet olası Covid , işsizlik , yeni iş heyecanı ve belki de en önemlisi ailemizin yeni üyesi olan oğlumun doğumu hayatlarımızı çok etkiledi.
Oğlum 1 ay sonra 2 yaşını dolduracak.
Hem de şimin ailesi hem de benim ailem onu sadece uzaktan sevebildiler. Resimlerine bakıp bakıp özlem giderdiler.
Daha önceden aldığımız 2 uçak biletini iptal ettiğimizden beri de ciddi anlamda üzerimizde baskı hissetmeye başladık.
Hem eşim için hem de benim için gerçekten zor dönemlerdi ama bir çok şeyi eşimle el ele atlattık.
Eşim ve oğlum benden bir hafta önce İstanbul’a gittiler. Şanslarına hava Ekim ayının sonu olmasına rağmen gayet güzel ve sıcak, umarım ben de aynısını gittiğimde yakalarım diyorum.
Aklımda yol boyunca sadece tek bir şey vardı aslında ve hiçbir işe yaramadı.
Babama sormak ve söylemek istediğim 2 konu vardı. İlkini sorabildim “Sence iyi bir baba olabildim mi?”
Bir diğeri ise “Baba, inşallah bir gün senin kadar iyi bir baba olabilirim” idi.
Bir daha ki sefere artık …
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder