İstanbul 2023

Bir farklı heyecan ile İstanbul’a gidiyorum. 

Sabah 6 gibi uyandım. Aslında uyandım diyebilmek için önce uyumak gerekiyor , ama yıldızımız uzun bir süredir hiç birleşmedi. 

Çok küçük yaşlardan beri ne uyumaktan ne yemek yemekten hoşlanıyorum. Bunca zaman içinde hala bana zaman kaybı gibi geliyor. Yapamam gereken daha faydalı işler olduğunu hissediyorum. 

Ancak bunca yıl boyunca daha faydalı hiç bir şey yapmadım sanırım. Okumaya çalıştım, öğrenmeye çalıştım. Yemek yerken en çok zevk aldığım şey okumaktır. 

Taxi geldiğini belli etmek için telefonumu çaldırdı. Neyse ki sadece basit bir sırt çantam var. İngiltere’den Türkiye’ye sadece tek bir sırt çantası ile gitmek cidden büyük bir lüks diye düşünüyorum. 

Yaklaşık olarak 5 yıldır babamı ve pandemi döneminden beri de annemi görmedim. Tabi ki de internet üzerinden görüntülü görüşüyoruz. Ama bu yüz yüze veya yan yana bir konuşmanın yanından bile geçemez. Onları çok özledim. 

Bu zaman süreci içerisinde bir çok şey yaşandı. Lanet olası Covid , işsizlik , yeni iş heyecanı ve belki de en önemlisi ailemizin yeni üyesi olan oğlumun doğumu hayatlarımızı çok etkiledi. 

Oğlum 1 ay sonra 2 yaşını dolduracak. 

Hem de şimin ailesi hem de benim ailem onu sadece uzaktan sevebildiler. Resimlerine bakıp bakıp özlem giderdiler. 

Daha önceden aldığımız 2 uçak biletini iptal ettiğimizden beri de ciddi anlamda üzerimizde baskı hissetmeye başladık. 

Hem eşim için hem de benim için gerçekten zor dönemlerdi ama bir çok şeyi eşimle el ele atlattık. 

Eşim ve oğlum benden bir hafta önce İstanbul’a gittiler. Şanslarına hava Ekim ayının sonu olmasına rağmen gayet güzel ve sıcak, umarım ben de aynısını gittiğimde yakalarım diyorum. 

Aklımda yol  boyunca sadece tek bir şey vardı aslında ve hiçbir işe yaramadı. 

Babama sormak ve söylemek istediğim 2 konu vardı. İlkini sorabildim “Sence iyi bir baba olabildim mi?” 

Bir diğeri ise “Baba, inşallah bir gün senin kadar iyi bir baba olabilirim” idi. 

Bir daha ki sefere artık … 

Dünya küçük oğlum.

Bugün bir yazı okudum. 

Bir kadının eşi ve oğlu arasında geçen bir tartışma ve sonrasında gelişen olaylara anlatıyor. 

Bugün 46 yaşındayım. Eşim 34 ve oğlum 1,5 yaşındalar. 

Yazıyı okuyunca geçmişteki halim ile günümüzdeki halimi karşılaştırmak durumunda kaldım. 

Gençlik yıllarımda çok ama çok agresif bir karakterim vardı diye düşünüyorum ve sanırım buna şahitlik yapacak kadar da çok fazla insan da tanıyorum. 

Kendi ebeveynlerim benim gibi bir çocukları oldukları için kimbilir kaç yüz defa ya üzülmüşlerdir yada hayal kırıklığına uğramışlardır bilemiyorum. 

Her ne kadar özümde sakin ve sessiz görünsem de gene aynı oranda da iyi bir kalbe sahip olsam bile sanırım içinizde bir şeyler sizin patlamanıza veya sert tepkiler vermenize neden oluyor. 

Aslında beni her zaman kızdıran şeyler aslında aptalca olduğunu düşündüğüm şeylerdi. Komik, biri saçma bir soru sorduğunda veya sessizliğimi bozduğu zaman çılgına dönüyordum. Kendi kendime kalmayı her zaman sevdiğim için bu gibi şeyler beni çok rahatsız ediyordu. 

Zamanla başka insanları da dinlemem gerektiğini öğrendim veya kendimden çok sıkıldığım için başka hayatlara ilgi duymaya başladım. Başkalarının hayatından kendi hayatıma dair beceriksizlikleri görmek her ne kadar üzücüdür olsa bu bişe benimle ilgili bir bilgi oldu. 

İlk evliliğim bitikten hemen sonra öğrendim ki evliliğimin ilk yıllarında baba olma ihtimalim olmuş. Sanırım çok ileri görüşlü biri ile evliymişim ki bunu bana bile danışmadan sonlandırmış. 

Belki benim , belki de kendisinin ama eminim ki birlikteyken kesinlikle iyi bir ebeveyn olamazdık. Üzülen veya yıpranan kişi minik bir can olurdu. 

Her ne kadar bugün 20 yıl öncesine göre daha olgun gibi hissetsem de yada görünsem de , hala kendime olan güvenin tam değil. Ama sanırım gerçekten de her şeyin bir zamanı var, belki de 20 yıl önce değilde , bugün “Baba” olmam gerekiyordu  

Oğluma ve en az oğlum kadar eşime de sevgi ve sabırla yaklaşmak için çok çabalıyorum. Ama tabi daha yolun çok çok çok başındayım. 

Umut ediyorum ki bana ihtiyaç duyduğu her anında oğluma sabırla ve sevgiyle destek olabilirim. 

Oğlumun geleceğini çok merak ediyorum, ilk defa okula adım atacağa güne, ilk defa bir kızdan hoşlanacağı zamana , ilk defa geleceğini konuşmak için yanıma oturacağı zamana ve inşallah bunu görmeyi çok isterim sevdiği kişiyi tüm duygularıyla benimle paylaştığı anı çok merak ediyorum. Umarım tüm bunları görebilirim. 

Ve umarım ona dünyanın hem çok küçük olduğunu gösterirken , tüm dünyayı keşfedebilecek kadar cesur olabileceğini de öğretebilirim. 

Seni seviyorum Atlas ❤️